در حال بارگذاری ...

در مورaد ADHD چه باید دانست!!

نویسنده : بهاره زارع
تاریخ انتشار : 1399/06/06
مدت زمان مطالعه : 9 دقیقه
تعداد بازدید : 69

در مورaد ADHD چه باید دانست!!

 

اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی، زمانی رخ می دهد که فرد در حفظ توجه روی چیزی و یا کنترل انرژی بدنی و حرکت دچار مشکل می شود.
در ایالات متحده، تقریباً 4/8 درصد از کودکان دارای اختلال کمبود توجه یا بیش فعالی (ADHD) هستند. حدود 5/2 درصد از بزرگسالان دارای ADHD هستند.

براساس اعلام انستیتوی ملی بهداشت روان، در برخی از کودکان علائم ADHD از اوایل 3 سالگی شروع می شود. با این حال، بسیاری از وقایع مختلف زندگی، اختلالات روانی و شرایط پزشکی می تواند منجر به ویژگی های خاصی از اختلال بیش فعالی شود. حتی اگر برای فرد اختلال بیش فعالی رو به طور حتم تشخیص دهند هم، قابل کنترل است و درمان می تواند بسیار مؤثر باشد.

در این مقاله، به درمان های مختلف ADHD و همچنین دلایل احتمالی آن می پردازیم. ما همچنین به مشخصات و ویژگی های مختلف ADHD نگاه می کنیم.

 

ADHD چیست؟

 

  ADHD می تواند منجر به مشکل در نشستن یا پریشانی شود. در حالی که علت واقعی ADHD هنوز یک راز باقی مانده است، فرد مبتلا به ADHD اختلالات مختلفی را تجربه می کند، از جمله آنها مشکل در حفظ توجه یا تمرکز بر روی یک کار خاص است.

برخی از افراد مبتلا به ADHD ممکن است در نشستن و در خواب مشکل داشته باشند و برخی دیگر ممکن است ترکیبی از علائم مختلف را نشان دهند. با اینکه همه افراد ممکن است با مواردی که گاه و بیگاه با آنها دلواپس می شوند مبارزه کنند، افراد مبتلا به ADHD ممکن است با چالش های مداوم در حفظ تمرکز روبرو شوند و می توانند سریعاً واکنش هایی بدون فکر کردن به عواقب آن را انجام دهند یا به راحتی پریشان شوند. فرد مبتلا به ADHD واکنش های بدون فکر و حواس پرتی را فراتر از سطحی که برای سن یک فرد معمولی باشد تجربه می کند.

سه مشخصه مختلف وجود دارد که یک پزشک در هنگام تشخیص ADHD در افراد مشاهده می کند که باعث می­شود سه نوع متفاوتی از ADHD را داشته باشیم، از جمله ADHD عمدتاً بدون تمرکز کافی، ADHD عمدتا بیش فعالی یا واکنش های آنی (تکانشی) و ADHD ترکیبی.

 

در مورaد ADHD چه باید دانست!!

خصوصیات و مشخصات

 

پزشکان وجود ADHD را به سه دسته تقسیم می کنند: بی توجه، غالباً بیش فعالی / تکانشی و ترکیبی. هر کدام با جزئیات بیشتر در زیر توضیح داده شده است. شما می توانید برای مطالعه ی مقالات مرتبط به وبلاگ زیب انداتم مراجعه کرده و اطلاعات مورد نیاز خود را کسب کنید، خانواده ی زیب اندام برای افزایش سطح آگاهی عمومی در حیطه سلامت و تناسب اندام از هیچ تلاشی فروگذار نمی کند.

 

این موارد به عنوان تشخیص های مختلف و جدا از هم نیستند. آنها می توانند اطلاعات بیشتری در مورد وجود بیماری ADHD برای کمک به پزشک در مدیریت اثرات آن ارائه دهند.

 

بی احتیاطی:

 

 فردی که دارای اختلال کم توجهی ADHD است، به احتمال زیاد خصوصیات مختل کننده زیر را نشان می دهد:

 

•         عدم توانایی در توجه جدی به یک کار یا تمایل به انجام اشتباهات از روی بی دقتی.

•         عدم تمرکز بر فعالیت ها یا کارها.

•         گوش ندادن به دیگران در حالی که افراد مقابل در حال صحبت کردن هستند.

•         مشکل در مدیریت زمان و سازماندهی کارها.

•         غالباً وسایل یا لوازم ضروری برای کارهای روزانه را فراموش می کنند.

•         به راحتی پریشان می شوید.

•         فراموش کردن انجام وظایف و انجام تعهدات.

•         اجتناب یا بیزاری شدید از کارهایی که نیاز به تمرکز و تفکر طولانی دارند.

•         مشکل داشتن با عمل کردن به دستورالعمل های مورد نیاز برای انجام وظایف.

 

 

غالباً بیش فعالی- تکانشی:

 

 این نام واضح به این معنی است که فرد علائم بیش فعالی را نسبت به بی تمرکزی بیشتر نشان می دهد، از جمله:

•         به نظر می رسد دائما « در حال حرکت » است.

•         عدم توانایی نشستن

•         دوره هایی از دویدن یا کوهنوردی نامناسب

•         مشکل داشتن با در انتظار نوبت بودن برای مکالمه، قطع کردن صحبت های افراد دیگر یا پاسخ دادن قبل از پایان یک سؤال

•         غالباً ایجاد مزاحمت کردن برای دیگران، از جمله در گفتگوها، فعالیت ها یا بازی ها

•         فیجتینگ مداوم، تکان دادن عصبی دست و پا

•         صحبت بیش از حد

•         بازی یا مشارکت در فعالیت ها بدون ایجاد سروصدا بیش از حد برای آنها دشوار است.

•         عدم تمایل به انتظار نوبت خود، مانند در صف ایستادن یا یک بازی نوبتی

 

 

ترکیبی:

 

شخصی که دارای ADHD ترکیبی است، ویژگی های هر دو نمونه را نشان می دهد. این خصوصیات با زندگی روزمره، روابط با دیگران و موفقیت در مدرسه یا کار تداخل دارد. حتی اگر یک پزشک خصوصیاتی را همراه با ADHD تشخیص دهد، با گذشت زمان می تواند این خصوصیات تغییر کند.
براساس اعلام انستیتوی ملی بهداشت روان، زنان احتمالاً از نظر ویژگی های عدم تمرکز، مشکلاتی را تجربه می کنند.
این می تواند دلیلی باشد که چرا بیماری در زنان اغلب تشخیص داده نمی شود. به دلیل اینکه ویژگی های بیش فعالی اغلب در زنان دارای ADHD وجود ندارد، مربیان علائمشان را در کلاس به عنوان علائمی آزار دهنده توصیف نمی کنند.
شما می توانید با مراجعه به وب سایت زیب اندام، بعد از ثبت نام و انتخاب مربی خود، با بهترین مربیان متخصص تجربه ی تمرینی داشته باشید. خانواده ی زیب اندام در این راه همگام با شماست و  در تمامی لحظات پیشرفت های شما را پیگیری می کند. اما تشخیص ADHD در مردان بیشترانجام می شود.

 

در مورaد ADHD چه باید دانست!!

تشخیص بیماری

 

براساس اعلام انستیتوی ملی بهداشت روانی، بیشتر کودکان مبتلا به ADHD در دوران ابتدایی تشخیص داده می شوند. اما ممکن است تشخیص بیماری در برخی از افراد تا زمان بزرگسالی یا حتی در بزرگسالی انجام نشود. هیچ آزمایش تشخیصی خاصی نمی تواند ADHD را تشخیص دهد. پزشک معایناتی را انجام می دهد تا علل احتمالی دیگر مانند مشکلات شنوایی یا بینایی را که علائمی شبیه به ADHD دارند را ابتدا رد کند.

یک کودک باید شش معیار ADHD را  داشته باشد تا بیماری تشخیص داده شود. ویژگی های ADHD همچنین ممکن است شبیه علائم اضطراب، افسردگی، ناتوانی در یادگیری و اختلالات خواب باشد.

 

پزشک اغلب  سابقه رفتاری فرد را بررسی کرده و برای به دست آوردن بهترین و محتمل ترین تشخیص سؤالاتی را مطرح می کند. این سؤالات معمولاً برای فرد مشکوک به ADHD و خانواده یا مراقبان آنها است.
بسیاری از کودکان انرژی زیاد و همچنین عدم تمرکز بیش از حد که معمولاً در افراد مبتلا به ADHD وجود دارد را، نشان می دهند.

 

اما برای تشخیص مناسب ADHD، كودك باید شش مورد از معیارهایی که نشان دهنده وجود بیماری در فرد است را در مقایسه  با هم سن های خود که عادی تلقی می شوند به مدت بیش از شش ماه، نشان دهد و در سطحی از شدت بیماری باشد، كه مستقیماً بر فعالیت های اجتماعی و دانشگاهی تأثیر می گذارد. در افراد بالای 17 سال برای اثبات وجود بیماری ADHD باید پنج معیار مشاهده شود.

 

روش های درمانی و پزشکی

 

پزشکان ممکن است درمان ADHD را با ترکیبی از روش های درمانی توصیه کنند. درمان ها غالباً بستگی به علائم ظاهر شده و میزان تأثیر آنها در ایجاد اختلال بر فعالیت های مدرسه و زندگی فرد، دارد.

مثال ها عبارتند از:

 

رفتار درمانی:

 

رفتار درمانی شامل کار با یک درمانگر است، که می تواند به کودکان در ایجاد مهارت های اجتماعی کمک کند، تکنیک های برنامه ریزی را که به افراد مبتلا به ADHD کمک می کند تا فعالیت های اجتماعی راحت تری داشته باشد، بیاموزد و توانایی برنامه ریزی و انجام وظایف را تقویت کند.

 

داروها:

 

پزشکان ممکن است داروهایی را برای افزایش توجه و تمرکز تجویز کنند. در حالی که طیف وسیعی از داروها در دسترس است، متداول ترین انواع آنها، محرک هستند.

این شامل:

 

  1.    Adderall
  2.    Focalin
  3.   ویوانس
  4.   Concerta
  5.   ریتالین

 

 

داروهای غیر محرک برای درمان ADHD شامل Strattera و کلونیدین (Catapres) هستند. پزشک معمولاً کمترین مقدار را تجویز می کند و در صورت لزوم افزایش می یابد.

 

مربیگری والدین:

 

 درمانگران همچنین می توانند با والدین همکاری کنند تا به آنها چگونگی پاسخ به رفتارهایی که از یک فرد مبتلا به ADHD سر می زند که اغلب برخورد با این رفتارها بسیار دشوار است را، آموزش دهند اصولاً این رفتارها می توانند همراه با ADHD باشند، آموزش اضافی می تواند در کنار دادن دارو نیز مفید باشد.

 

در مورaد ADHD چه باید دانست!!

پشتیبانی مدرسه:

 

 معلمان و مشاوران نقش مهمی بازی می کنند. آنها در ایجاد برنامه های آموزشی و به کارگیری سبک های مختلف تدریس برای تعامل فعال تر با کودکانی که مبتلا به اختلال کمبود تمرکز هستند بسیار موثر رفتار می کنند. نیاز هست که مدارس و معلمان همکاری لازم را انجام دهند و از کودکان مبتلا به ADHD پشتیبانی کنند.

 

ADHD با گذشت زمان یا با افزایش سن برطرف نمی شود و مردم « از این رفتارها » رها نمی شوند. ممکن است برخی افراد متوجه شوند که برخی از علائم با افزایش سن بهبود می یابند، اما افزایش سن به خودی خود به معنای این نیست که فرد « درمان می شود ». افراد مبتلا به بیماری ADHD نیاز به مراقبت ویژه و کمک برای پرورش و مدیریت این خصوصیات دارند.

به گفته بنیاد نامورس، کودکان مبتلا به ADHD اغلب می توانند توانایی کنترل خود و تمرکز بر روی مسائل  را به روش هایی که در طول زندگی خود از بزرگسالان پشتیبان یاد می گیرند، بهبود بخشند. اگر فردی مبتلا به اختلال  ADHDتحت درمان قرار نگیرد، می تواند نتایج منفی زیادی را در ارتباط با بیماری خود تجربه کند، و فقط محدود به کم شدن اعتماد به نفس، افسردگی، مشکلات در مدرسه و درگیری های خانوادگی نیست. برای مطالعه ی مقالات بیشتر می توانید به وب سایت زیب اندام مراجعه کرده و در بخش وبلاگ با مطالعه ی سایر مقالات، اطلاعات منحصربه فردی را کسب کنید. همه روزه بروز ترین مقالات را در وبلاگ زیب اندام دنبال کنید.

 

علل و عوامل خطر

 

پزشکان دلایل دقیق ADHD را نمی دانند.

با این حال، آنها دلیل وجود ADHD را در خانواده ها مشخص کرده اند. اگر یک خواهر و برادر یا والدین مبتلا به ADHD باشند، فرد احتمالاً مبتلا خواهد شد. تحقیقات همچنان به بررسی عواملی می پردازد که احتمالاً خطر ابتلا به ADHD را افزایش می دهد، مانند:

 

•         قرار گرفتن در معرض استرس، الکل یا تنباکو در دوران بارداری

•         قرار گرفتن در معرض سموم محیطی در دوران بارداری یا در سنین جوانی

•         وزن کم در هنگام تولد (البته این مورد تأثیر کمی در ایجاد بیماری دارد)، این نتایج در قالب یک  مطالعه در سال 2018 ارائه می شود.

•         براساس مطالعه سال 2018 در JAMA Pediatrics ، تولد زودرس هم می تواند به نوعی تأثیر گذار باشد.

•         صدمه خفیف مغزی

 

تصورات غلط رایج در درک صحیح از ADHD به عنوان یک اختلال و همچنین برخورد غلط افراد جامعه با افراد مبتلا به ADHD و کسانی که از آنها مراقبت می کنند، اوضاع را برای افراد درگیر با این اخلال خراب تر می کنند. برخلاف تصور عمومي، عوامل زير منجر به ADHD نمي شوند:

 

•         خوردن مقادیر زیاد قند یا رنگ های مصنوعی

•         تماشای بیش از حد صفحه نمایش تلویزیون، رایانه یا تلفن

•         تربیت ضعیف یا محیط خانگی نامناسب

 

تحقیقات، ارتباطی بین اینها و وجود ADHD در جوانان مشاهده نکرده اند.

 

چشم انداز

 

ADHD می تواند عملکرد اجتماعی و دانشگاهی یا شغلی را مختل کند و می تواند در فعالیت های مدرسه و روابط شخصی مشکل ایجاد کند. با این حال، انواع مختلفی از درمان ها برای به حداقل رساندن علائم ADHD وجود دارد. اگر شخصی فکر کند ممکن است خودش یا یکی از اعضای خانواده مبتلا به ADHD هستند، باید با پزشک خود صحبت کند.

 

کلید حقیقت

 

ADHD با یک سری علائم همراه است که می تواند شامل عدم توانایی تمرکز روی کارها برای مدت طولانی یا نشستن در ساعات طولانی باشد، و در برخی افراد، نیاز به « دائماً در حال حرکت بودن » است.

برای افراد مبتلا به ADHD، 9 ویژگی وجود دارد، اگرچه این خصوصیات در بسیاری از کودکان خردسال رایج است، اما شدیدتر از رفتارهایی است که دیگران در همان گروه سنی نشان می دهند. تحقیقات در مورد دلایل این خصوصیات در حال انجام است، اما تحقیقات اخیر ارتباط بین ADHD و تولد زودرس، استرس و سیگار کشیدن در دوران بارداری و وزن کم هنگام تولد را نشان داده است. ADHD همچنین یک بیماری ژنتیکی است.

 

برای تشخیص ADHD، کودک زیر 17 سال باید شش مورد از این خصوصیات را به میزانی که اختلال محسوب شود نشان دهد. نوجوانان و بزرگسالان بالای 17 سال در صورت داشتن ADHD پنج ویژگی را نشان می دهند. درمان ها شامل داروها، رفتار درمانی و حمایت معلمان و مراقبان از افراد مبتلا و استفاده از ابزارهای لازم جهت برقراری ارتباط با کودکانی که دارای اختلال  هستند می باشند که به این افراد در شکوفایی و بالندگی کمک می کنند.

برای خواندن مقالات بیشتر می توانید در سایت ما ثبت نام کرده و یا ازطریق وبلاگ ما مطالب بیشتری را دنبال کنید

منبع رسمی  این مقاله وب سایت medicalnewstoday باشد

 

منابع:

 

 

تگ ها

زیب اندام
مربی انلاین
مربی آنلاین
zibandam
coach online
online coach
ADHD
اختلال کمبود
روانشناسی
روانشناسی شخصیت
بیش فعالی
رفتار درمانی
دارو

دیدگاه ها

ارسال دیدگاه

مقالات مرتبط