در حال بارگذاری ...

تاثیر ژنتیک در بدنسازی وساختن عضله

دسته بندی:
نویسنده : ادمین اصلی
تاریخ انتشار : 1399/01/05
مدت زمان مطالعه : 5 دقیقه
تعداد بازدید : 207

caa1c1a3.jpg

در این مقاله به تفسیر این که ژنتیک و یا فیزیک بدنی که یک فرد از والدین خود به ارث میبرد تا چه اندازه می­تواند در رسیدن به اندامی ایده آل در بدنسازی به او کمک کند.

سوالی که ممکن است ذهن بسیاری را به خود مشغول کند این است من میخواهم  تبــدیل  به یـــک بدنسازشوم، باید چکارهایی بکنم؟ اما بعضیا به من می­گویند که من به نظر نمی­رسد  ژنتیک  خوبی برای بدنسازشدن داشته باشم؟ چگونه  و از چه راهی بدانم که  من ژن خوبی برای بدنسازی دارم  یا نه؟

اگر بدنســـازی افزایش توده عضلانی به نقطه ای که یک بدنساز را تبدیل به مراتب بزرگتر از بسیاری که در اطراف خــود هستند بکنـــد، وهمچنــــین از دست دادن چربی بدن تارسیدن به وزن ایده آل و موردنظر خود ، پس با کمال قاطعیت در اینجا باید گفـــت که هر کسی میتواند  در انجام این کار به موفقیتهایی دست یابد.آیا این واقعا نقش  ژنتیک است که وقتــــی حریف تمرینی شما ممکن است همان برنامه ای که شما انجام میدهید را انجام دهد و شاید پاسخ به آن برنامه برای بدن حریف تمرینیتان دو برابرسریعتر از پاسخ دهی شما به آن برنامه باشد یا شاید کنـــدتر از شما. افرادی هستندکه وقتی شروع به بلند کردن وزنه در باشگاههای بدنسازی کردند ممکن است بـهتر از آنکسی باشند که سه سال پی در پی تمرینات سختی در باشگاه داشته است.. به طور معمول، این افراد هستند، که دارای ژنتیکی با استعدادوراحتی در بدست آوردن عضلات و همیشه درصد چربی بدنشــان پاییـــنتر از دیــگران در حــدی که برخی از آنها، مهم نیست چقدر بد بخورند، در حالی که در بخش عضلات بزرگتربه نظر میرسند.

در حال حاضر، فرض میکنیم که اگر موفقیت در پرورش انــدام برای یک بدنساز به معنای برنده شدن در یک نمایش محلی بدنسازی باشد.اینکه این بدنساز طی سالـــــهایی توده عضلانی به اندازه کافی  به دست آورده است  آنوقت برای نشان دادن بدن خود به نحو احسنت 3-4 درصـــــدازوزن بدن خود را کاهش می­دهد که برای نشان دادن آمادگی خود و به احتمال زیادبرنده شدن در مسابـــقه باشد. بنابراین ژنــــتیک  ممکن است تنها نقشی که در این میان ادا کرده است در آسان یا سخــت بدست آوردن آن همه تـــوده عضلانی خواهد بوداما اینکه آن بدنسازبرای شرکت درآن مسابقه مجبور به کاهـــش 3-4٪ چربی بدن خود در حالی که به حفظ توده عضلانی خود هم باید تلاش کند.آنرا باز هم باید  مرهون  ژنتیک دانست؟

پس چگونـــه می­دانیــــد که شمـــا ژنتیـــک خوبی داریـــد یا نه؟شما خود را با برنامه های تمرینی,رژیـــم غذایی,مکمل های غذایی و استراحت کافی مورد امتحان قرار دهید و حفظ این رویه برای چندین سـال. در این زمان شما ممکن است توانایی شرکــت در هیچ مسابــــقه ای رانخواهیــد داشت.البته این به معنــای آن نیست که شما دست از همه چیز بردارید و این همه زحمت را نادیـده بگیریدکسی که تلاش می­کند باید خود را بالاتر از چیزی که خود و دیگران در مورد آن فکر می­کنند برساند.در ادامه توضیحات بیشتری در مورد عوامل موثر برآن  را بخوانید.

سلول‌های ماهواره‌ای، عضلات‌تان را رشد می‌دهند!

{

سلول ماهواره ای چیست؟

سلول های ماهواره ای، سلول های بنیادی ویژه ای هستند که در بیشتر بافت های بدن وجود دارند و به عنوان سلول های ذخیره عمل می کنند. این سلول ها در پاسخ به آسیب های مکانیکی و شیمیایی تکثیر شده و موجب رشد، جایگزینی و ترمیم در بافت می شوند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته فعالیت ورزشی منتخب و مکمل استروژن بر سلول های ماهواره ای در رت های تخمدان برداری شده از نژاد اسپراگوداولی بود. این تحقیق از نوع آزمایشی است و آزمودنی های آن 35 سر رت از نژاد اسپراگوداولی با وزن 20 ±200 گرم بود. در ابتدا آزمودنی ها تحت عمل تخمدان برداری قرار گرفتند و پس از یک ماه بهبودی کامل به طور تصادفی به چهار گروه کنترل،فعالیت ورزشی،مکمل استروژن، فعالیت ورزشی به همراه مکمل استروژن تقسیم شدند. دو گروهی که فعالیت ورزشی را به تنهایی یا همراه با مکمل استروژن انجام می دادند، یک فعالیت ورزشی منتخب را سه روز در هفته به مدت 8 هفته و با شدت حدود 80-70 درصد Vo2max اجرا کردند. در این مدت گروه مکمل استروژن و فعالیت ورزشی به همراه مکمل استروژن در ابتدای هر هفته 6/0 میلی لیتر استروژن را به صورت تزریق زیر جلدی دریافت می کردند. در انتهای هفتة هشتم پس از کشتن رت ها به روش اخلاقی و خارج ساختن عضلة نعلی، رنگ آمیزی آن با CD56 انجام گرفت و با استفاده از میکروسکوپ نوری تعداد سلول های ماهواره ای شمارش شد. از تحلیل واریانس یک طرفه برای تجزیه و تحلیل اطلاعات استفاده شد. نتایج نشان داد در گروه فعالیت ورزشی ، تعداد سلول های ماهواره ای 5/1 برابر افزایش یافت. درحالی که در گروه هایی که فعالیت ورزشی را به همراه مکمل استروژن یا مکمل استروژن را به تنهایی دریافت می کردند، به ترتیب کاهش 68 و9/73 درصدی مشاهده شد. همچنین نتایج حاکی از آن است که تغییرات مشاهده شده در تعداد سلول های ماهواره ای فقط در گروه فعالیت ورزشی از لحاظ آماری معنادار بود. تمرینات استقامتی می تواند تکثیرسلول های ماهواره ای عضلة نعلی رت ها را افزایش دهد. این فعالیت ها بر عملکرد ژنتیکی فیبرهای عضلانی،تغییر ساختار آنها و سوخت و ساز و تقویت آزادسازی فاکتورهای رشد تأثیر می گذارند که از طریق سیستم پاراکرین عمل می کند و موجب فعالیت سلول های ماهواره ای می شود. فعالیت سلول ها نیز پیش نیازی برای افزایش عملکرد و حجم عضله محسوب می شود.

}

 

و در ادامه عضلات شما زمانی رشد می‌کنند که سلول‌های ماهواره‌ای که عضلات‌تان را احاطه کرده‌اند، هستک‌های خود را در سلول‌های عضله دخیل کنند، و بدین ترتیب آن‌ها را وادار کنند تا مواد ژنتیکی تولید کنند که به عضلات‌تان سیگنال رشد بفرستند.

افرادی که به طور ژنتیکی، پتانسیل بالایی در بدنسازی دارند، سلول‌های ماهواره‌ای بیشتری پیرامون عضلات خود دارند و بدن‌شان در واکنش به فشارهای تمرینات بدنسازی، حتی می‌تواند سلول‌های ماهواره‌ای بیشتری هم تولید کند.

بر اساس این تنوع ژنتیکی، افراد از نظر توانایی برای واکنش نشان دادن به بدنسازی، بسیار متنوع  و متفاوت هستند. برخی از اشخاص، تقریباً هیچ واکنشی به تمرینات بدنسازی نشان نمی‌دهند، البته بیشتر افراد تا حدود قابل قبولی، توانایی واکنش نشان دادن به بدنسازی را دارند.

 

نقش طول فیبرهای عضلانی

ماکسیمم اندازه‌ی عضلات شما، تا حدودی بستگی به طول فیبرهای عضلانی‌تان دارد. مثلاً عضله‌ی دو سر بازو، در دو قسمت به بالای بازو متصل است. اگر بالای عضله‌ی دوسرتان، نسبت به بیشتر افراد، از قسمت نزدیک‌تری به شانه‌تان به بازو چسبیده باشد و انتهای آن نیز نزدیک‌تر به آرنج‌ باشد، پس پتانسیل بدنسازی‌تان بالاست، حداقل در مورد عضلات دوسر بازو، پتانسیل خوبی دارید!


تاثیر عضله بر متابولیسم

درصد چربی بدن‌تان، تحت تاثیر وضعیت اساسی متابولیسم‌تان است، که تا حدود زیادی توسط ژنتیک‌تان تعیین می‌شود. سرعت پایه‌ی متابولیسم شما، سرعتی است که بدن‌تان، کالری می‌سوزاند و شما را زنده نگه می‌دارد.

مثلاٌ از طریق عملکردهایی چون حفظ دمای بدن، انبساط ریه‌ها و پمپاژ خون. بدن‌تان هر چقدر کارآمدتر بتواند کالری بسوزاند، افزایش وزن راحت‌تر خواهد بود، چون بدن برای انجام همان مقدار کار، به کالری کمتری نیاز خواهد داشت. شما می‌توانید با عضله سازی، نرخ پایه‌ی متابولیسم‌تان را تا حدودی افزایش دهید، زیرا حفظ یک پوند عضله، انرژی بیشتری می‌برد تا حفظ یک پوند چربی.

تمرین کردن در محدوده‌ی محدودیت‌ها!

عوامل زیادی تعیین کننده‌ی اثرا گزاری تمرینات شما هستند، شامل وزنی که به کار می‌برید، تعداد تکرارها، فراوانی تمرینات و تعداد تمرینات متفاوتی که دارید. از آنجایی که بدن هر کسی واکنشی نسبتاً متفاوت به محرک‌های گوناگون نشان می‌دهد، باید متغیرهای مختلف را امتحان کنید تا با بررسی نتایج ببینید چه تمرینی، مناسب واکنش ژنتیکی بدن شماست.

نوع بدن

نوع فرم بدنی‌تان هم نقش مهمی در تعیین پتانسیل قدرت و سایزتان دارد. نوع بدن، اساساً توسط ساختار اسکلتی، پهنای لگن و شانه‌ها و ترکیبات بدنی (نسبت عضله به چربی) تعریف می‌شود.

d355ea6f.jpg

3 نوع تیپ بدنی

  • اکتومورف: لاغر و باریک؛ به سختی عضله می‌سازد؛ چربی بدنش درصد خیلی پایینی دارد.
  • مزومورف: ذاتاً بدنی عضلانی دارد؛ با شانه‌هایی پهن و دورکمری باریک؛ بیشترین پتانسیل را برای بدنسازی داشته و درصد چربی بدنش پایین است.
  • اندومورف: از لحاظ فیزیکی هلو شکل و گردتر است؛ به راحتی چربی انباشته می‌کند و به همین دلیل هم عضله‌هایش معمولاً مخفی می‌شوند.

طول شکم عضله (قُطر میانی)

شکم عضله، قطورترین بخش عضله است که معمولاً بین دو انتهای عضله قرار دارد. شکم عضله، بخشی از عضله است که بیشترین نقش را در انقباضات دارد. شکم عضله شامل تاندون‌ها یا استخوان‌ها نمی‌شود. هر چه شکم عضله‌ی فرد طول بیشتری داشته باشد، پتانسیل رشد عضلانی‌اش هم بیشتر است، چون شکم عضله، تنها بخش عضله است که می تواند بیشتر رشد کند و بزرگ‌تر شود.

طول استخوان ( در نقش اهرم)

بدن، سیستمی از اهرم‌ها و تسمه‌هاست. طول یک استخوان می‌تواند در بدنسازی، سود یا ضرر برساند، چون تعیین می کند چه مقدار وزنی را می‌توانید بلند کنید. به طور کلی، استخوان بلندتر، مانند اهرمی بلندتر و موثرتر عمل کرده و نسبت به آنهایی که استخوان‌های کوتاه‌تری دارند، به تمرینات بدنسازی منفعت بیشتری می‌رساند.

این هم یکی دیگر از علت‌هایی است که نباید در زمینه‌ی بدنسازی، هیچ دو ورزشکاری را با هم مقایسه کنیم. هر بدنساز، در هر تکرار خود، بسته به طول استخوان‌های دست و پاهایش و اینکه هر تادون از چه ناحیه‌ای به استخوان چسبیده است، کاری متفاوت انجام می‌دهد.

محل اتصال عضله به استخوان

نقطه‌ای که عضله به استخوان متصل است، مثلا تمام عضلات دو سر بازو از قسمتی نزدیک شانه، به استخوان متصلند، اما تفاوتی که وجود دارد در جایی است که عضله‌ی دوسر به ساعد وصل شده است. محل اتصال عضله‌ی دوسر هر چه از آرنج دورتر باشد، اهرم بهتری برای انجام تمرینات دوسر بازو خواهید داشت.

گرد آوری شده توسط: امیرمحمد چاووش یزدی

 

 

 

تگ ها

دیدگاه ها

ارسال دیدگاه

مقالات مرتبط