در حال بارگذاری ...

تاثیرهدف !!!

نویسنده : amir chavosh
تاریخ انتشار : 1399/03/08
مدت زمان مطالعه : 11 دقیقه
تعداد بازدید : 158

شش هفته از ترکیب تمرین هوازی و مقاومت ترکیبی با استفاده از دستگاه­های ورزشی فضای باز، باعث افزایش تناسب اندام، مقاومت به انسولین و  chemerin (نوعی پروتئین) در سالمندان کره­ای می­شود: یک آزمایش تصادفی کنترل شده.

c8f644d6.jpg

Dong-Il Kim, Dong Hoon Leed, Sunghyun Honga, Sung-won Joa, Young-shin Wona، Justin Y. Jeon

دپارتمان مطالعات صنعت ورزش، دانشگاه یونسی، سئول، جمهوری کره

آزمایشگاه تحقیقاتی قلبی و عروقی، بیمارستان اسپالدینگ کمبریج، بوستون، M A، ایالات متحده آمریکا

دپارتمان درمان حرفه­ای، مدرسه فارغ التحصیلان درمان حرفه­ای دانشگاه گاچون، جیونگی، جمهوری کره

دپارتمان اپیدمی و تغذیه، هاروارد، مدرسه بهداشت عمومی چان، بوستون، MA، ایالات متحده آمریکا

مرکز پزشکی ورزشی برای بیمارن دیابتی و سرطانی، دانشگاه یونسی، سئول، جمهوری کره

مرکز پیشگیری از سرطان، مرکز سرطان یونسی، دانشکده پزشکی دانشگاه یونسی، سئول، جمهوری کره

چکیده:

 

  • پیش زمینه: هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر برنامه تمرینی شش هفته­ای با استفاده از دستگاه­های ورزشی فضای باز، بر روی تناسب اندام، مقاومت به انسولین و آدیپوکیتوکینز (نوعی پروتئین) در سالمندان کره­ای بود.
  • روش: مجموع 47 شرکت کننده به طور تصادفی درسه گروه زیر دسته­بندی شدند: کنترل، تمرین مقاومتی و تمرین ترکیبی (هوازی و تمرین مقاومتی). گروه تمرین مقاومتی، سه نوع از تمرین مقاومتی را پشت سر گذاشتند. گروه تمرین ترکیبی، پنج تمرین را که شامل سه نوع تمرین مقاومتی و دو نوع تمرین ترکیبی بود، پشت سر گذاشتند. ترکیب بدنی، سطح تناسب اندام، ارزیابی مدل هموستاز مقاومت به انسولین (HOMA-IR) و آدیپوکیتوکینز شرکت کنندگان در شروع و پایان هفته ششم اندازه­گیری شد.
  • نتایج: پس از شش هفته از فعالیت تمرینی، شرکت کنندگان در گروه تمرین ترکیبی، کاهش چشمگیری در انسولین، HOMA-IR و سطح chemerin به نمایش گذاشتند، در حالی که کاهش چشمگیر در HOMA-IR ، تنها در گروه تمرین مقاومتی در مقایسه با گروه کنترل، مشاهده شد. در همین حال، شش هفته از فعالیت تمرینی، چه تمرین مقاومتی به تنهایی و یا بصورت ترکیبی، به نحو تأثیرگذاری قدرت ماهیچه­های بالاتنه، مقاومت و عملکرد بدنی را در مقایسه با گروه کنترل بهبود بخشید.
  • نتیجه­گیری: شش هفته از تمرین ترکیبی با استفاده از تجهیزات فضای باز بر بهبود تناسب اندام، HOMA-IR، محاسبه سطح chemerin و دیگر فاکتورهای ریسکی شناخته شده از بیماری مزمن، مؤثر بود.

کلمات کلیدی:

دستگاه­های ورزشی فضای باز، سالمندان، تناسب اندام، مقاومت به انسولین، chemerin.

1-مقدمه:

پیری با افزایش احتمال ابتلا به بیماری­های مزمن از قبیل دیابت نوع 2، بیماری­های مغزی عروقی، و بیماری­های قلبی عروقی در ارتباط است. ارتباط سن با افزایش مقاومت به انسولین یکی از دلایل اولیه برای بیماری­های مزمن است. افزایش توده چربی و کاهش توده ماهیچه (سارکوپنیا)، مابین بسیاری از جمعیت سالمندان مشاهده می­شود، نتیجه اینکه مقاومت به انسولین مرتبط با سن افراد است. ارتباط با سن در نشانه­های التهابی از قبیل 6interleukin-  و chemerin تغییر می­یابد که می­تواند بعنوان پیشرفت مقاومت به انسولین درسالمندان، ایفای نقش نماید. در بین نشانه­های التهابی،  chemerin یه کشف جدید آدیپوکیتوکینز است که در ارتباط با آدیپوزیتی، حساسیت به انسولین، اجزای سندرم­های متابولیک و التهاب می­باشد. شناخت اینکه در سالمندی، توده چربی افزایش یافته و توده ماهیچه­ای کاهش می­یابد، اهمیت ورزش برای سالمندان را مشهود می­سازد. در واقع هر دو مورد از تمرین­های هوازی و مقاومتی به سالمندان توصیه می­شود و این امر در راهنمای­های اخیر سلامت عمومی از دانشکده آمریکایی طب ورزشی و اتحادیه قلب آمریکا مورد بازتاب قرار گرفته است. آزمایش کنترل شده تصادفی بر روی 136 نفر از افراد چاق سالمند نشان داد که هر کدام از تمرین­های هوازی و مقاومتی، کنترل گلیسمیک را بهبود می­بخشد. اما تمرین ترکیبی شامل مقاومتی و هوازی، کنترل گلیسمیک را بیشتر از تمرین هوازی یا تمرین مقاومتی به تنهایی، در سالمندان بهبود می­بخشد. علاوه بر این، تحقیقات گذشته در درجه اول، گزارش داده­اند که تمرین­های ترکیبی بطور چشمگیری قدرت قلبی ریوی و ماهیچه­ای را در سالمندان بهبود بخشیده­اند. اگرچه مشهود است که تمرین­ها، مخصوصاً تمرین­های ترکیبی، منفعت سلامتی بیشتری برای سالمندان دارد. مکانیزم تمرین در ارتباط با بهبود سالمندان در فاکتورهایی که مشارکت برای پیشرفت بیماری­های مزمن، که هنوز نیاز به مشخص شدن را دارد، باید بررسی شود. جالب توجه اینکه، چندین مطالعه اخیر نشان داده­ است که تمرین و تغییر سبک زندگی می­تواند بطور چشمگیری سطوح گردش chemerin  و درجه کمبود در سطوح چربی همراه با درجه کاهش مقاومت به انسولین در افراد چاق  و بیماران دیابت نوع 2را، کم نماید. به هر حال،  تأثیر تمرین در سطوح گردش chemerin در سالمندان تا به امروز مطالعه نشده است. شناخت اینکه گردش chemerin در ارتباط با افزایش خطر ابتلا به سرطان کولورکتال، بیماری قلبی و عروقی و بیماری کلیوی که با افزایش سن، افزایش می­یابد، حائز اهمیت است. فهم این موضوع که تمرین می­تواند سطوح chemerin را در سالمندان در معرض خطر کم نماید،از اهمیت ویژه­ای برخوردار است. کره جنوبی بسیار سریعتر از سایر کشورها با افزایش سن روبرو است. ورزش یک راهبرد مؤثر برای بهبود سلامت در جمعیت سالمند می­باشد. تجهیزات تمرینی فضای باز بواسطه در دسترس بودنشان، محبوبیت زیادی بدست آورده­اند. در کره جنوبی­، دولت­های مرکزی و محلی بصورت گسترده در نصب تجهیزات ورزشی فضای باز برای افزایش سطح فعالیت فیزیکی عموم مردم، سرمایه­گذاری کرده­اند. به هر حال، اثربخشی و تأثیر این مدل از تمرین بر روی سطح تناسب اندام و مقاومت به انسولین در سالمندان، تا این لحظه مورد مطالعه قرار نگرفته است. از این رو، هدف از این مطالعه، بررسی این موضوع است که تمرین مقاومتی به تنهایی یا ترکیب تمرین هوازی و مقاومتی با استفاده از امکانات ورزش در فضای باز باعث افزایش تناسب اندام، مقاومت به انسولین و سطح آدیپوکیتوکینز در بدن سالمندان کره­ای می­شود.

2- روش­ها

 

1-2- طراحی مطالعه و شرکت کنندگان

ما یک آزمایش کنترل شده تصادفی با 47 شرکت کننده مسن سالم از مرکز رفاه شهری Eunpyung در سئول، جمهوری کره انجام دادیم که معیارهای ورود به سیستم ما را رعایت کرده بودند. این معیارها به شرح زیر بودند: 1 - کسانی که در 6 ماه گذشته هیچ بیماری قابل توجهی در درون بدنشان نداشتند. 2 – همگی افراد بالای 65 سال بودند. 3 - کسانی که در 3 ماه گذشته به طور منظم، قبل از شرکت در این آزمایش، ورزش نکرده بودند. از روش تصادفی ساده با استفاده از قرعه کشی استفاده شد. فردی که فرایند تصادفی­سازی را هماهنگ کرده بود در هیچکدام از نتایج غربالگری و ارزیابی دخیل نبود. شرکت­کنندگان در یکی از سه گروه مطالعه تقسیم شدند. گروه کنترل (15 نفر)، گروه تمرین مقاومتی ( 16 نفر)، گروه تمرین هوازی و مقاومت ترکیبی (16 نفر). این آزمایش به مدت شش هفته انجام شد (نمودار شماره 1) این مطالعه مورد تأييد وزارت بهداشت و رفاه جمهوري کره قرار گرفت و رضایت نامه کتبی از همه شرکت­کنندگان گرفته شد.

 2-2- برنامه تمرینی

این مطالعه شامل شش قطعه تجهیزات ورزشی در فضای باز، از جمله پرس سرشانه، توسن، جلوپا ، گام­زن جلو و عقب و دستگاه گام­زن بود که همه موارد به طور گسترده در شهرهای کره نصب شده­اند (شکل شماره 2). فراواني، شدت و مدت زمان تمرين مطابق با دستورالعمل دانشکده پزشکی ورزشی آمریکا (ACSM) برای جمعیت سالمندان تعيين شد. علاوه بر این، شدت تمرین با استفاده از رتبه فشار بورگ (RPE) برای اطمینان از امنیت سلامت شرکت­کنندگان، به طور هفتگی مورد بازدید قرار گرفت. شركت­كنندگان در گروه­های تمرینی، به مدت شش هفته در تمرین مقاومتی یا تمرین ترکیبی، تحت نظارت آزمایش کنندگان شرکت کردند. جزئیات هر برنامه تمرینی شش هفته­ای در جدول شماره 2 نشان داده شده است.

2-3- اندازه گیری­ها

تمام موارد در ابتدا و پس از اتمام برنامه شش هفته­ای، اندازه­گیری شد. اندازه­گیری­های آنتروپومتریک و ترکیب بدنی با استفاده از JENIX(DS-102،  سئول، جمهوری کره) و درون بدن(، IHU070R Biospace سئول ، جمهوری کره) تعیین شد، که قبلاً برای اعتبار و پایایی در تخمین ترکیب بدنی آزمایش شده بود. تناسب اندام براساس پنج تست تناسب اندام که برای افراد مسن طراحی شده است، مورد ارزیابی قرار گرفت  همچنین تست شنا و شش دقیقه پیاده­روی، که با استفاده از پروتکل­های استاندارد انجام شد. نمونه خون پس از 12 ساعت ناشتا جمع­آوری شد و گلوکز مربوط به متابولیسم مواد، از جمله گلوکز ناشتا ( ADVIA 1650, Siemens, Tarrytown, NY, USA) و انسولین ناشتا  (Roche, Indianapolis, IN, USA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. مقاومت به انسولین با استفاده از ارزیابی مدل هموستاز مقاومت به انسولین (HOMA-IR)  با شاخص (Insulin [μIU/mL]  × و گلوکز ناشتا [pmol/L]/22.5 تخمین زده شد. سطح اینترلوکین 6 با حساسیت بالا (IL-6) با استفاده از یک آنزیم مرتبط با سنجش سیستم ایمنی در دسترس اندازه­گیری شد(R&D, Minneapolis, USA). ضرایب درون پیمایی تغییر برای hs-IL-6، به ترتیب 7.4±0.5% و 7.8± 1.6%  بود. Chemerin  با استفاده از روش سنجش ایمنی تحریک کننده مرتبط با آنزیم موردنظراندازه گیری شد(Mesdia, Seoul, Republic of Korea). ضرایب درون و بین سنجش تغییرات برای     chemerin  ، به ترتیب 3.7% ± 8.4 و 6.0% ±11.3بود.

2-4- تحلیل آماری

تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS و نسخه Windows 18.0 انجام شد. (SPSS Inc, Chicago, IL, USA). برای ارزیابی خصوصیات پایه و تفاوت­های جنسیتی از آنالیزهای توصیفی و آزمون t مستقل استفاده شد. آزمون­های t زوجی  برای مقایسه داده­های پایه با داده­های جمع آوری شده پس از شش هفته برای هر یک از گروه­های مورد مطالعه استفاده شد. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل واریانس (ANOVA) برای مقایسه­های بین گروه­ها در تغییرات پارامترهای مطالعه، در ابتدا و در حین شش هفته، انجام شد. برای تست هرگونه تغییر پیرامون رابطه جنسی در پاسخ­های فیزیولوژیکی،  تجزیه و تحلیل­ها را به استثنای سه شرکت کننده مرد، انجام دادیم. اهمیت آماری در سطح معناداری 05/0> p قرار گرفت.

3- نتایج

 

3-1- ویژگی­های پایه شرکت کنندگان (شکل شماره 1، جدول شماره 1)

چهل و هفت شرکت کننده سالمند سالم در ابتدا برای شرکت در این مطالعه، موافقت کردند و 35 شرکت کننده بطور کامل، پروتکل را با موفقیت به پایان رساندند. [ گروه کنترل (15/15، 67 درصد)، گروه تمرین مقاومتی (16/12، 75 درصد) و گروه تمرين ترکيبي (16/13 ، 81٪)] شش نفر به دلیل مسائل شخصی نتوانستند مطالعه مورد نظر را تکمیل نمایند، چهار نفر به کمبود وقت اشاره کردند و دو نفر به دلایل پزشکی از ادامه مسیر منصرف شدند. علاوه بر این، یک نفر به دلیل اینکه نمونه خونش جمع­آوری نشده بود، از مطالعه حذف شد. هیچ شخصی به دلیل تأثیر جنبی برنامه تمرینی در طی مدت زمان مطالعه، حذف نشد. مشخصات شرکت کنندگان در جدول شماره 1 آورده شده است. ميانگين سني افراد شركت كننده  4.90± 20/73 سال و ميانگين  BMI  آن­ها    2.42±   25.41 kg/m بود.

49ad1d96.jpg

3-2- تأثیر ورزش بر ترکیب بدن و تناسب اندام (جدول شماره 3)

تفاوت معنی­داری در تغییرات ترکیب بدن مابین شرکت­کنندگان در هر دو گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل وجود نداشت. هر دو گروه تمرین مقاومتی و تمرین ترکیبی، بهبود قابل توجهی در قدرت عضلات فوقانی/ مقاومت (اندازه­گیری شده با استفاده از تست شنا)، عملکرد بدنی (اندازه گیری شده با تست پیاده­روی شش دقیقه­ای)، درمقایسه با گروه کنترل، تجربه کردند. در مقایسه با سطح پایه آمادگی جسمانی، تمام متغیرهای تناسب اندام بعد از شش هفته تمرین ورزشی برای هر دو گروه تمرین مقاومتی و تمرین ترکیبی، بهبود یافت (جدول شماره 3).

3-3 - تأثیر ورزش بر مقاومت به انسولین و آدیپوکیتوکینز (جدول شماره 3)

 

کاهش چشمگیر در سطح انسولین ناشتا {گروه ترکیبی (پیش/پس) درمقابل گروه کنترل (پیش/پس) 27/2   14/2-

در مقابل 41/2 29/1}  HOMA-IR{گروه ترکیبی(پیش-پس) درمقابله گروه کنترل (پیش-پس) 59/0  63/0-

درمقابل57/0  22/0} وسطح chemerin{گروه ترکیبی (پس/ پیش) درمقابل گروه کنترل(پیش/ پس) 75/27  51/14- درمقابل 17/15  04/11} درمیان شرکت کنندگان گروه تمرین ترکیبی مشاهده شد. در مقایسه با اعداد ابتدایی و کاهش چشمگیری در HOMA-IR (درابتدا 82/0  90/1 درمقابل بعد از مداخله 90/0    04/0P= در گروه تمرین مقاومتی مشاهده شد

با نظر به اینکه توزیع جنسی نابرابر می­تواند بر یافته­های ما تأثیر بگذارد، ما داده­ها را پس از استثناء کردن سه شرکت کننده مرد، تجزیه و تحلیل کردیم و نتایج مشابهی اتفاق افتاد (داده­ها نشان داده نشده است).

 

4- بحث

هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر ورزش با استفاده از تجهیزات ورزشی در فضای باز در تناسب اندام، مقاومت به انسولین و آدیپوکیتوکینز از جمله IL-6 و chemerin، در میان سالمندان کره­ای بود. بهبود قابل توجهی در مقاومت به انسولین در گروه تمرین ترکیبی، مشاهده شد. اما در گروه تمرین مقاومتی در مقایسه با گروه کنترل چنین چیزی صدق نمی­کرد. علاوه بر این، گردش سطح chemerin که در ارتباط با مقاومت به انسولین همراه است، تنها در گروه تمرین ترکیبی کاهش یافت. هنگامی که اثربخشی حالت­های مختلف ورزش بر انسولین ناشتا و مقاومت به انسولین، تجزیه و تحلیل شد، کاهش قابل توجهی در انسولین ناشتا و  HOMA-IR فقط در گروه تمرین ترکیبی در مقایسه با گروه کنترل مشاهده شد. تعجب آور نیست که تمرین ترکیبی در کاهش مقاومت به انسولین مؤثرتر بوده است. در واقع، شواهد زیادی نشان می­دهد که نتایج ورزش ترکیبی منجر به سلامتی بیشتر در مقایسه با ورزش هوازی و یا ورزش مقاومتی به طور جداگانه می­شود. اگرچه داده های ما نشان می داد که تمرين ترکيبي کاهش قابل توجهي در انسولین ناشتا،  HOMA-IR و سطح chemerin دارد، می­تواند گمراه کننده باشد اگر نتیجه بگیریم که تمرین ترکیبی بهتر از فقط انجام تمرین مقاومتی است چرا که کل ورزش انجام شده در مطالعه ما، تفاوت بین دو حالت تمرین بود. از آنجا که گروه تمرین مقاومتی، با سه دستگاه مختلف ورزش کردند در حالی که گروه تمرین ترکیبی با پنج دستگاه مختلف ورزش خود را سپری کردند در نتیجه، گروه دوم بیشتر از گروه اول ورزش انجام دادند (تمرین مقاومتی: 70 دقیقه در روز هر هفته به مدت 6 هفته، تمرین ترکیبی: 90 دقیقه در روز هر هفته به مدت 6 هفته). بنابراین، تفاوت در اثرات مشاهده شده بین گروه­ها ممکن است صرفاً به حالت تمرین نسبت داده نشوند، اما ممکن است نشان دهنده کل مقدار ورزش انجام شده، باشد. جالب­تر از همه، ما کاهش قابل توجهی در سطح   chemerin در گروه تمرین ترکیبی، مشاهده کردیم. این مورد با مطالعات اخیر در بسیاری از جمعیت­های مختلف از جمله بیماران با اضافه وزن و چاقی، جراحی چاقی و بیماران دیابتی نوع 2، هم راستا است. این مطالعات به طور مداوم گزارش دادند که کاهش وزن چه از طریق ورزش، اصلاح شیوه زندگی یا جراحی چاقی، باعث کاهش سطح   chemerinدر کنار گردش انسولین، می­شود. آنچه از یافته­های قبلی ما جلب توجه می­کند، این است که تغییر در سطح chemerin  پس از مداخله ورزش، یک پیش­بینی کننده قوی برای تغییر در مقاومت به انسولین در افراد جوان چاق اما سالم و همچنین در بیماران دیابتی، بود. در مطالعه حاضر، ما شاهد کاهش چشمگیر در سطح  گردش chemerin  در گروه تمرين ترکيبي، بودیم، نه فقط در گروه تمرين مقاومتي. این اولین مطالعه است که تأثیر تمرین ترکیبی بر گردش سطح  chemerin را در افراد مسن، مورد آزمایش قرار داده است. اگرچه مطالعات قبلی ما نشان داد که ورزش در ارتباط با تغییر سطح chemerin  است و این امر بطور مثبت با تغییر در مقاومت به انسولین همراه است، ما نمی توانیم نتیجه بگیریم که کاهش سطح  chemerin در گروه تمرين ترکيبي، تنها مشارکت کننده در بهبود مقاومت به انسولین در میان شرکت­کنندگان است. مطالعات گذشته ارتباط تنگاتنگي بين حساسيت به انسولين و chemerin را نشان داده­اند. گیرنده Chemokinelike-1 (CMKLR1) ،  یک گیرنده برای شیمی درمانی chemerin آدیپوکین، بر بیان سیتوکین­های التهابی، توسعه بافت چربی، التهاب و هموستاز گلوکز، تأثیر می­گذارد. موش­هایی با کمبود CMKLR1 ، کمبود استاتوز کبدی، TNF-α و IL-6 کاهش و سطح mRNA را به نمایش گذاشتند. به طور مشابه، موش­های تراریخته  chemerin ،تحمل گلوکز و ترشح انسولین وابسته به گلوکز را بهبود بخشیده بودند و نمایش این موضوع که chemerin ، نقش مهمی در تنظیم عملکرد سلولهای بتا و هموستاز گلوکز را دارد، بسیار حائز اهمیت است. در مطالعه ما، ممکن است که کاهش قابل توجهی از چربی شکمی، که با کاهش دور کمر در گروه تمرینی ترکیبی نشان داده شده است، با کاهش سطح گردش  chemerin و مقاومت به انسولین، در ارتباط باشد. در آخر، به دلیل اینکه اثر بخشی ورزش با استفاده از تجهیزات ورزشی در فضای باز هنوز بنیان گذاری نشده است، ما سطح تناسب اندام را قبل و بعد از مداخله، ارزیابی کردیم. در هر دو گروه تمرین مقاومتی و تمرین ترکیبی، پیشرفت­های چشمگیری در قدرت/ استقامت و عملکرد عضلانی بالای بدن، مشاهده نمودیم.  بیشترین بهبود در استقامت عضلات پایین بدن در گروه تمرین ترکیبی در مقایسه با گروه کنترل بود. این نتایج حاکی از آن است که ورزش با استفاده از تجهیزات ورزشی در فضای باز، در بهبود سطح آمادگی جسمانی در افراد مسن مؤثر است

[Resistance exercise: chair stand (increase by 27.11%), arm curl (28.06%), push up (57.41%), one-leg stand (89.95%), 2 min step (9.51%), 6 min walk (10.56%); Combined exercise: chair stand (increase by 27.62%), arm curl (36.17%), push up (101.44%), one-leg stand (59.09%), 2 min step (19.88%), 6 min walk (13.82%)}

کاهش در فعالیت­های بدنی و تناسب اندام با سارکوپنی ارتباط نزدیک دارد، که در افراد مسن این امر رایج است و عواقب سلامتی حیاتی، از جمله کاهش تحرک را به دنبال دارد. بنابراین، افزایش آمادگی جسمانی از طریق ورزش با استفاده از تجهیزات ورزشی فضای باز نه تنها باعث افزایش قدرت عضلات می­شود، بلکه خطر سارکوپنی را کم می­نماید. با توجه به طولانی شدن امید به زندگی و افزایش بیماری­های مزمن در بین سالمندان، مطالعات ما نشان داده است که ترغیب سالمندان به شرکت فعال در تمریناتی که بیشتر در دسترس هستند و استفاده از تجهیزات ورزشی در فضای باز، ممکن است به طور مؤثری مزایای سلامتی را برای آن­ها فراهم کند. مطالعه حاضر محدودیت­های مختلفی دارد. اول از همه، این یک مطالعه مقدماتی با حجم نمونه کمی از سالمندان است. بنابراین، فقدان قدرت آماری ممکن است اثر واقعی ورزش در میان سالمندان را پوشانده باشد. لازمه مطالعات بیشتر این است که اندازه نمونه کافی بر اساس اندازه اثر تشخیص داده شده در جریان مطالعه حاضر، ­باشد. محدودیت دیگر این مطالعه، میزان نابرابر تمرین بین گروه تمرین مقاومتی و گروه تمرینی ترکیبی است. از آنجا که مقدار کل ورزش بین دو گروه تمرینی متفاوت بود، ما نمی توانیم تفاوت­های مشاهده شده بین گروه ها را به دلیل نحوه ورزش یا میزان ورزش، تشخیص دهیم. با وجود این محدودیت­ها، یافته­های ما شواهد مهمی از تأثیر دستگاه­های ورزشی در فضای باز بر ارتقاء سلامت در افراد مسن، با توجه به مشارکت فزاینده در استفاده از دستگاه­های ورزشی فضای باز، در جمعیت سالمند کره ارائه کرد.

5-نتیجه­گیری

مطالعه ما اولین مطالعه،  برای تخمین تأثیر ورزش با استفاده از دستگاه­های ورزشی در فضای باز برای افراد مسن در کره بود. این مطالعه نشان داد كه ورزش تركيبي با استفاده از تجهيزات در فضای باز، در کاهش انسولین ناشتا، مقاومت به انسولین و افزایش تناسب اندام در میان جمعیت سالمند کره، مؤثر است. علاوه بر این، ورزش ترکیبی بطور چشمگیری باعث کاهش سطح chemerin در افراد مسن می شود.

aab9813f.jpg

5d876099.jpg

منابع:

s American College of Sports Medicine (2013). Acsm's Guidelines for Exercise Testing and Prescription. Lippincott Williams & Wilkins. American Thoracic Society (2002). ATS statement: Guidelines for the six-minute walk test. American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine, 166, 111–117. Arai, Y., Takayama, M., Abe, Y., & Hirose, N. (2011). Adipokines and aging. Journal of Atherosclerosis and Thrombosis, 18, 545–550. Borg, G. (1970). Perceived exertion as an indicator of somatic stress. Scandinavian Journal of Rehabilitation Medicine, 2, 92–98. Bozaoglu, K., Bolton, K., McMillan, J., Zimmet, P., Jowett, J., Collier, G., et al. (2007). Chemerin is a novel adipokine associated with obesity and metabolic syndrome. Endocrinology, 148, 4687–4694. Bozaoglu, K., Segal, D., Shields, K. A., Cummings, N., Curran, J. E., Comuzzie, A. G., et al. (2009). Chemerin is associated with metabolic syndrome phenotypes in a MexicanAmerican population. Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, 94, 3085–3088. Cao, Z. B., Maeda, A., Shima, N., Kurata, H., & Nishizono, H. (2007). The effect of a 12-week combined exercise intervention program on physical performance and gait kinematics in community-dwelling elderly women. Journal of Physiological Anthropology, 26, 325–332. Chakaroun, R., Raschpichler, M., Kloting, N., Oberbach, A., Flehmig, G., Kern, M., et al. (2012). Effects of weight loss and exercise on chemerin serum concentrations and adipose tissue expression in human obesity. Metabolism: Clinical and Experimental, 61, 706–714. Chodzko-Zajko, W. J., Proctor, D. N., Singh, M. A. F., Minson, C. T., Nigg, C. R., Salem, G. J., et al. (2009). Exercise and physical activity for older adults. Medicine & Science in Sports & Exercise, 41, 1510–1530. Chow, H. W. (2013). Outdoor fitness equipment in parks: A qualitative study from older adults’ perceptions. BMC Public Health, 13, 1216. Chu, S. H., Lee, M. K., Ahn, K. Y., Im, J. A., Park, M. S., Lee, D. C., et al. (2012). Chemerin and adiponectin contribute reciprocally to metabolic syndrome. PUBLIC LIBRARY OF SCIENCE, 7, e34710. Collaboration, P. S. (2002). Age-specific relevance of usual blood pressure to vascular mortality: A meta-analysis of individual data for one million adults in 61 prospective studies. Lancet, 360, 1903–1913. Davidson, L. E., Hudson, R., Kilpatrick, K., Kuk, J. L., McMillan, K., Janiszewski, P. M., et al. (2009). Effects of exercise modality on insulin resistance and functional limitation in older adults: A randomized controlled trial. Archives of Internal Medicine, 169, 122–131. Erdogan, S., Yilmaz, F. M., Yazici, O., Yozgat, A., Sezer, S., Ozdemir, N., et al. (2016). Inflammation and chemerin in colorectal cancer. Tumor Biology, 37, 6337–6342. Ernst, M. C., Haidl, I. D., Zuniga, L. A., Dranse, H. J., Rourke, J. L., Zabel, B. A., et al. (2012). Disruption of the chemokine-like receptor-1 (CMKLR1) gene is associated with reduced adiposity and glucose intolerance. Endocrinology, 153, 672–682. Fagot-Campagna, A., Bourdel-Marchasson, I., & Simon, D. (2005). Burden of diabetes in an aging population: Prevalence, incidence, mortality: Characteristics and quality of care. Diabetes & Metabolism, 31 [5S35–5S52. Gu, P., Cheng, M., Hui, X., Lu, B., Jiang, W., & Shi, Z. (2015). Elevating circulation chemerin level is associated with endothelial dysfunction and early atherosclerotic changes in essential hypertensive patients. Journal of Hypertension, 33, 1624–1632. Hah, Y. J., Kim, N. K., Kim, M. K., Kim, H. S., Hur, S. H., Yoon, H. J., et al. (2011). Relationship between chemerin levels and cardiometabolic parameters and degree of Coronary stenosis in korean patients with Coronary artery disease. Diabetes Metab J, 35, 248–254. Horiuchi, S., & Wilmoth, J. R. (1997). Age patterns of the life table aging rate for major causes of death in Japan: 1951–1990. The Journals of Gerontology Series A: Biological Sciences and Medical Sciences, 52, B67–B77. Hughes, V. A., Frontera, W. R., Wood, M., Evans, W. J., Dallal, G. E., Roubenoff, R., et al. (2001). Longitudinal muscle strength changes in older adults influence of muscle mass, physical activity, and health. The Journals of Gerontology Series A: Biological Sciences and Medical Sciences, 56, B209–B217. Jensky-Squires, N. E., Dieli-Conwright, C. M., Rossuello, A., Erceg, D. N., McCauley, S., & Schroeder, E. T. (2008). Validity and reliability of body composition analysers in children and adults. British Journal of Nutrition, 100, 859–865. Jeon, J. Y., Bradley, R. L., Kokkotou, E. G., Marino, F. E., Wang, X., Pissios, P., et al. (2006). MCH-/- mice are resistant to aging-associated increases in body weight and insulin resistance. Diabetes, 55, 428–434. Kim, S. H., Lee, S. H., Ahn, K. Y., Lee, D. H., Suh, Y. J., Cho, S. G., et al. (2014). Effect of lifestyle modification on serum chemerin concentration and its association with insulin sensitivity in overweight and obese adults with type 2 diabetes. Clinical Endocrinology, 80, 825–833. Koopman, R., & van Loon, L. J. (2009). Aging, exercise: And muscle protein metabolism. Journal of Applied Physiology, 106, 2040–2048. Lee, M. K., Chu, S. H., Lee, D. C., An, K. Y., Park, J.-H., Kim, D. I., et al. (2013). The association between chemerin and homeostasis assessment of insulin resistance at baseline and after weight reduction via lifestyle modifications in young obese adults. Clinica Chimica Acta, 421, 109–115. Lehrke, M., Becker, A., Greif, M., Stark, R., Laubender, R. P., von Ziegler, F., et al. (2009). Chemerin is associated with markers of inflammation and components of the metabolic syndrome but does not predict coronary atherosclerosis. European Journal of Endocrinology, 161, 339–344. Leiherer, A., Muendlein, A., Kinz, E., Vonbank, A., Rein, P., Fraunberger, P., et al. (2016). High plasma chemerin is associated with renal dysfunction and predictive for cardiovascular events—Insights from phenotype and genotype characterization. Vascular Pharmacology, 77, 60–68. McKelvie, R. S., Teo, K. K., Roberts, R., McCartney, N., Humen, D., Montague, T., et al. (2002). Effects of exercise training in patients with heart failure: The Exercise Rehabilitation Trial (EXERT). American Heart Journal, 144, 23–30. Nelson, M. E., Rejeski, W. J., Blair, S. N., Duncan, P. W., Judge, J. O., King, A. C., et al. (2007). American college of sports medicine: American heart AssociationPhysical activity and public health in older adults: Recommendation from the american college of sports medicine and the american heart association. Circulation, 116, 1094–1105. Phang, H. (2011). Issues and challenges facing population ageing in Korea: Productivity, economic growth: And old-age income security. Journal of Comparative Social Welfare, 27, 51–62. Pyörälä, M., Miettinen, H., Halonen, P., Laakso, M., & Pyörälä, K. (2000). Insulin resistance syndrome predicts the risk of coronary heart disease and stroke in healthy middleaged men: The 22-year follow-up results of the Helsinki Policemen Study. Arteriosclerosis, Thrombosis, and Vascular Biology, 20, 538–544. Rewers, M., Zaccaro, D., D'Agostino, R., Haffner, S., Saad, M. F., Selby, J. V., et al. (2004). Insulin resistance atherosclerosis study investigators: Insulin sensitivity: Insulinemia and coronary artery disease: The insulin resistance atherosclerosis study. Diabetes Care, 27, 781–787. Rowe, J. W., Minaker, K. L., Pallotta, J. A., & Flier, J. S. (1983). Characterization of the insulin resistance of aging. Journal of Clinical Investigation, 71, 1581–1587. Sigal, R. J., Kenny, G. P., Boulé, N. G., Wells, G. A., Prud'homme, D., Fortier, M., et al. (2007). Effects of aerobic training, resistance training: Or both on glycemic control in type 2 DiabetesA randomized trial. Annals of Internal Medicine, 147, 357–369. Snowling, N. J., & Hopkins, W. G. (2006). Effects of different modes of exercise training on glucose control and risk factors for complications in type 2 diabetic patients a meta-analysis. Diabetes Care, 29, 2518–2527. Stefanov, T., Blüher, M., Vekova, A., Bonova, I., Tzvetkov, S., Kurktschiev, D., et al. (2014). Circulating chemerin decreases in response to a combined strength and endurance training. Endocrine, 45, 382–391. Takahashi, M., Okimura, Y., Iguchi, G., Nishizawa, H., Yamamoto, M., Suda, K., et al. (2011). Chemerin regulates beta-cell function in mice. Scientific reports, 1, 123. Tinetti, M. E., Speechley, M., & Ginter, S. F. (1988). Risk factors for falls among elderly persons living in the community. New England Journal of Medicine, 319, 1701–1707. Weigert, J., Neumeier, M., Wanninger, J., Filarsky, M., Bauer, S., Wiest, R., et al. (2010). Systemic chemerin is related to inflammation rather than obesity in type 2 diabetes. Clinical Endocrinology, 72, 342–348. Weisberg, S. P., McCann, D., Desai, M., Rosenbaum, M., Leibel, R. L., & Ferrante, A. W. (2003). Obesity is associated with macrophage accumulation in adipose tissue. Journal of Clinical Investigation, 112, 1796–1808. Weyer, C., Tataranni, P. A., Bogardus, C., & Pratley, R. E. (2001). Insulin resistance and insulin secretory dysfunction are independent predictors of worsening of glucose tolerance during each stage of type 2 diabetes development. Diabetes Care, 24, 89–94. Xu, H., Barnes, G. T., Yang, Q., Tan, G., Yang, D., Chou, C. J., et al. (2003). Chronic inflammation in fat plays a crucial role in the development of obesity-related insulin resistance. Journal of Clinical Investigation, 112, 1821–1830. Zanetti, M., Bosutti, A., Ferreira, C., Vinci, P., Biolo, G., Fonda, M., et al. (2009). Circulating pentraxin 3 levels are higher in metabolic syndrome with subclinical atherosclerosis: Evidence for association with atherogenic lipid profile. Clinical and Experimental Medicine, 9, 243–248

 

 

مترجم: امیر کاظمی

ویراستار: امیرمحمدچاووش یزدی

این مقاله مقاله علمی  isi  می­باشد

تگ ها

دیدگاه ها

ارسال دیدگاه

مقالات مرتبط